De Nederlandse Verzorgingsstaat

Al jaren horen wij dat de kosten voor de verzorgingsstaat gaan stijgen. In het boek ‘Staatkunde, Nederland in drievoud’ uit de serie nieuwe didactiek voor bestuur en politiek (tweede druk, 2002) staat het volgende: “Ten eerste zijn de kosten van de verzorgingsstaat hoog. De vraag is of we die kosten in de toekomst nog willen (en kunnen) dragen.”
Er wordt vaak gewezen op ‘de vergrijzing’, maar ook wordt de volgende kanttekening geplaatst: “Ongeacht de vraag of de afzonderlijke bedenkingen juist zijn.”

In het artikel ‘Als je als zorgminister even niet oplet, moet je meteen bijsturen’ van het FD op zaterdag 16 december 2017 staat het volgende: “De zorgkosten gaan extra stijgen, nu de economie groeit.”

De persoonlijke ervaringen die ik heb vanuit het bedrijfsleven zijn anders: Bevordering van teamprocessen, betere samenwerking, een ruimhartig sociaal karakter, elkander helpen het beste uit de ander te halen, et cetera bevordert het welzijn! Als gevolg van een verbeterd welzijn loopt het ziekteverzuim terug en daarmee de interne kosten – minder aanspraak op ‘dure beroepen/specialisten’. Hiermee in verband staat de welvaart en een groeiende economie!

Waar vertrekkend minister van Volksgezondheid Edith Schippers (VVD) haar wijsheid vandaan haalt ontgaat mij dan ook! Terecht mag dan ook de volgende vraag gesteld worden: “Zijn de afzonderlijke bedenkingen waar!”

Wat wel juist is, en de verzorgingsstaat is slechts een andere typering voor de democratische rechtsstaat, is dat er steeds meer sprake is van ongelijkheden ten gevolge van een falende Rechtspraak. De Nederlandse staat als ‘hoogste orgaan’ functioneert niet naar behoren en allerlei beweringen zijn misleidend. Terecht dat de onderzoekers in het boek ‘Staatkunde, Nederland in drievoud’ het volgende opmerken: “Ten tweede lijken veel regelingen weinig doeltreffend. Ze bereiken niet de mensen waarvoor ze zijn bedoeld en lossen fundamentele problemen niet (meer) op. De vraag is of de overheid nog wel in staat is om in de huidige, snel veranderende wereld op allerlei problemen een adequaat antwoord te bieden.”

Een adequaat antwoord …

Het boek stelt ook dat de publieke steun voor sociale zekerheidsprogramma’s nog steeds groot is, toch wordt vanuit het eind van de jaren zeventig steeds nadrukkelijker de vraag gesteld of de verschillende nationale, universele en collectieve arrangementen en de omvangrijke overheidsinmenging nog wel doeltreffend en doelmatig zijn.
Hier komt het, een andere ‘bewering’: “Op termijn zouden ruimhartige verzorgingsstaten hun eigen economische basis ondermijnen.” Het wordt betwijfeld of het voor afzonderlijke staten nog wel mogelijk is om een eigen, ruimhartig sociaal beleid te voeren.

Stel: Als vader heb ik geen ruimhartig sociaal beleid …    Een harde aanpak is gewenst met het oog op de toekomst? Regeldruk …   Persoonlijk trek ik dat in gerede twijfel!

Al in 1893 liet Durkheim zien hoezeer zelfs een hoogstpersoonlijke beslissing als zelfdoding mede bepaald wordt door bepaalde structuurkenmerken, zoals de economische situatie of het gebrek aan politieke stabiliteit. Hetzelfde blijkt ook te gelden voor onder andere partnerkeuze, echtscheidingen en kindertal. Dergelijke invloeden bracht iemand eens tot de (paradoxale) uitspraak dat de maatschappij niet bestaat maar wel invloed uitoefent.   – Bron: Grondbeginselen der sociologie – Inzicht in sociale relaties.

Zonder de individuele intenties ter discussie te stellen mag men veronderstellen dat de mate van geestelijke gezondheid gerede gronden biedt om te veronderstel-len dat er een schadelijke weg wordt bewandeld! Zolang hierin geen herstel en verbetering plaatsvindt is het bewijs geleverd dat de groei van de economie slechts cijfermatig is – fictief!

“De zorg is een sector vol dilemma’s, wil ze maar zeggen. De vraag neemt altijd toe, mede door de vergrijzing, en de mogelijkheden zijn tegenwoordig schier-oneindig.” – aldus de inhoud van het artikel in het FD.

“Ja, de waarheid ontbreekt er, en wie van het boze wijkt, stelt zich tot een roof; en de HEERE zag het, en het was kwaad in Zijn ogen, dat er geen recht was.”
Zonder over de afkomst te twisten een laatste vraag: “Hoe is het in onze ogen?”
Wat ik hiermee wil zeggen is het volgende: Willen wij andere resultaten, dan is het van belang dat er naast politieke (of individuele) doelstellingen en belangen vanuit een andere invalshoek naar conflicten en belangen wordt gekeken!

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Mens en Betere Wereld

Op de Site ‘stel een vraag aan de Tweede Kamer’ is op 16 augustus een ‘vraag – antwoord – discussie’ met de Tweede Kamer gestart over Mens en Betere Wereld. Er wordt niet alleen in de vraag gesteld dat ‘enige tijd moet ik aanzien hoe de economie achteruitgaat’, maar ook wordt er in een reactie het volgende gesteld: “Waarom vertellen jullie niet gewoon de waarheid hoe het zit met Nederland als bedrijf? ” 

Mijn reactie en antwoord luidt als volgt:

Eerst een Voorwaard, uit het studieboek ‘Staatkunde, Nederland in drievoud’ (tweede druk, 2002): ”Rechtsstaat – De rechtsstaat is een staat waarin de heerschappij van het recht wordt erkend. Dit betekent dat niemand zich aan het recht kan onttrekken, ook de overheid niet. De bedoeling hiervan is dat in het maatschappelijk verkeer onderling vertrouwen mogelijk wordt. Kern van het recht is dan het bestaan van algemeen verbindende regels, op basis waarvan een ieder gelijk wordt behandeld en individuele vrijheid wordt gegarandeerd. Door algemene rechtsregels vast te stellen wordt voorkomen dat burgers afhankelijk worden van willekeur.
Om deze regels te kunnen handhaven is de rol van de rechter van het grootste belang. Rechterlijke controle, in het bijzonder op gezagsdragers, vormt de kern van het openbaar bestuur. Dit betekent dat politieke controle en verantwoording wordt aangevuld met controle door en verantwoording aan daartoe specifiek in het leven geroepen organen. Het belang hiervan is dat naast politieke doelstellingen en belangen vanuit een andere invalshoek naar conflicten en belangen wordt gekeken, namelijk die van een algemeen gerespecteerde buitenstaander.
Door in het bijzonder aandacht te besteden aan de gelijke behandeling van gelijke gevallen en de bescherming van individuele vrijheid van de burgers wordt in de parlementaire democratie het scheppen van ruimte voor minderheden tegenover meerderheden de belangrijkste taak van de rechter. Die taak is belangrijk ter bescherming van de burgers, maar natuurlijk ook ter bescherming van de democratie zelf. Respect voor minderheden (voor hun recht op vereniging, vergadering, vrijheid van meningsuiting, et cetera) is essentieel om de mogelijkheid open te laten dat meerderheden tot minderheden worden (en vice versa). In een democratie kan niemand zich erop beroepen de waarheid in pacht te hebben of een superieure mening te verkondigen, ook al is dat de mening van een meerderheid. De rechter is van cruciaal belang om deze grondregel te beschermen.”

“Voorkomen dat burgers afhankelijk worden van willekeur!” – Wanneer (ten gevolge van regelgeving en bestuur vanuit het Rijk en door gebrek aan tegenwicht van andere bestuursorganen) de lasten die uit de regelgeving voortkomen gemeenten maar ook andere organisaties verstoren en plaatselijk de ondersteuning ondermijnen dan zijn burgers afhankelijk van willekeur!

Naast het gegeven dat de rechtsstaat al geruime tijd niet (meer) naar behoren functioneert, maar dat de burger in het geheel niet (meer) kan betrouwen op een functionerend systeem (democratische rechtsstaat of anders getypeerd als verzorgingsstaat), verrijkt ook Justitie zich aan de ruimte die hierdoor is ontstaan. ‘Discriminatie’ wordt vaak TEN ONRECHTE aangewend en de rechter wordt misleid – termen bedoeld om gezond onderscheid te kunnen maken worden ‘ontkracht’.

 

De Vraag: “Waarom vertellen jullie niet gewoon de waarheid hoe het zit met Nederland als bedrijf?” wordt terecht gesteld!
Mijn bevindingen, voor zover ik deze als ‘monteur’ en in landelijk bestuur en politiek nog een leek, heb ik vrijdag 15 september 2017 naar Zijne Majesteit verzonden.

“Wee den herderen {der Nederlanden}, die zichzelven weiden! zullen niet de herders de schapen weiden?” ~ Zelfverrijking – en die hun hoofd boven het maaiveld steken stellen zichzelf tot de roof!

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Blockchain

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Sociale ‘Zekerheid’

Vandaag 15 september 2017 ontvang ik in mijn mail-box een bericht met betrekking tot de nieuwe Europese privacywet AVG :

Vanaf 25 mei 2018 geldt de nieuwe Europese privacywet Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG, ook wel bekend als GDPR). De AVG stelt strenge eisen aan bedrijven en organisaties wat betreft het verwerken van persoonsgegevens. Zij zijn bijvoorbeeld verplicht een Data Protection Officer (DPO) aan te stellen.

Zonder dat ik in dit artikel inga op de schadelijke gevolgen van een Top-Down cultuur voor de Volksgezondheid en de bron die het vormt van een (groot) deel van de ‘schuldproblematiek’ beschrijf ik hier slechts een paar dingen die in het studieboek ‘Staatkunde, Nederland in drievoud’ naar voren komen:

Ten Eerste: “Ten vierde kan worden gewezen op de globalisering en de toenemende internationale mobiliteit van goederen en kapitaal. Het wordt betwijfeld of het voor afzonderlijke staten nog wel mogelijk is om een eigen, ruimhartig sociaal beleid te voeren. Enerzijds kan in landen met een te ruimhartige verzorgingsstaat de productie van goederen te duur worden voor de internationale markt, waardoor afzetmogelijkheden afnemen.”
Dit wordt beschreven in par. 9.6 (Versobering) met betrekking tot de verzorgingsstaat (een andere typering voor de democratische rechtsstaat) en ook het volgende staat hier vermeld: “Ten eerste zijn de kosten van de verzorgingsstaat hoog. De vraag is of we die kosten in de toekomst nog willen (en kunnen) dragen. Daarbij wordt vaak gewezen op de gevolgen van ‘de vergrijzing’; … .”

Ten Tweede: In dezelfde paragraaf wordt het volgende opgemerkt: “Ongeacht de vraag of de afzonderlijke bedenkingen juist zijn, … .”
Hierbij wil ik een ‘kanttekening’ plaatsen ofwel een vraag stellen: Hebben wij ons laten misleiden of overleggen wij met ‘valse’ bedenkingen?

Ten Derde: Nu ga ik naar hoofdstuk 1 uit het studieboek en wel naar het Gezag: “Juist door deze bijzondere functies worden aan het overheidshandelen specifieke kwaliteitseisen gesteld, die boven alles berusten op de gedachte dat gezag niet in handen van enkelen moet worden gelegd. Gezag moet worden verdeeld om misbruik (ook van een ‘dictatuur van de meerderheid’) en oneigenlijk gebruik wordt voorkomen. Veelal worden de hier bedoelde eisen samengevat met de aanduiding democratische rechtsstaat.”

Daarmee in verband dient ook het volgende met betrekking tot de Gedecentraliseerde Eenheidsstaat te worden vermeld: “Essentieel voor de positie van het gedecentraliseerde bestuur is de democratische rechtvaardiging van dit bestuur. Zo worden leden van het hoogste orgaan van de provincie (Provinciale Staten) en de gemeente (gemeenteraad) rechtstreeks gekozen door hun burgers. Dit gegeven maakt dat het gedecentraliseerde bestuur namens de burgers de eigen belangen kan behartigen en als zodanig tegenwicht kan bieden aan de regelgeving en het bestuur van het Rijk.”

Door deze ‘punten’ te benoemen en uit te lichten kom ik tot ‘de kern van het openbaar bestuur’ en waar het aan mankeert wanneer het gaat om het functioneren van de democratische rechtsstaat : de basisregels voor zowel de structuur als voor het functioneren worden niet (in voldoende mate) nageleefd! 

Ten Vierde: In navolging van ‘de kern van het openbaar bestuur’ licht ik een stukje uit met betrekking tot de Rechtsstaat: “De rechtsstaat is een staat waarin de heerschappij van het recht wordt erkend. Dit betekent dat niemand zich aan het recht kan onttrekken, ook de overheid niet. De bedoeling hiervan is dat in het maatschappelijk verkeer onderling vertrouwen mogelijk wordt.”

“Door in het bijzonder aandacht te besteden aan de gelijke behandeling van gelijke gevallen en de bescherming van individuele vrijheid van de burgers wordt in de parlementaire democratie het scheppen van ruimte voor minderheden tegenover meerderheden de belangrijkste taak van de rechter. Die taak is belangrijk ter bescherming van de burgers, maar natuurlijk ook ter bescherming van de democratie zelf.”

Nu komt het, de reden waarom de burger geen bescherming (meer) geniet maar ook de democratie zelf in gevaar is en waardoor er binnen het Rijk maar ook binnen Europa sprake is van verduistering, afpersing en ‘terreur’. In het bijzonder terreur wat burgers wacht bij het Werkbedrijf en Sociale Diensten:
Rechterlijke controle, in het bijzonder op gezagsdragers, vormt de kern van het openbaar bestuur. Dit betekent dat politieke controle en verantwoording wordt aangevuld met controle door en verantwoording aan daartoe specifiek in het leven geroepen organen.”

De rechten maar ook de bezittingen van burgers worden niet (meer) gerespecteerd, ook niet door de rechter. Het is ‘ieder voor zich’.

Al in 1893 liet Durkheim zien hoezeer zelfs een hoogstpersoonlijke beslissing als zelfdoding mede bepaald wordt door bepaalde structuurkenmerken, zoals de economische situatie of het gebrek aan politieke stabiliteit. Hetzelfde blijkt ook te gelden voor onder andere partnerkeuze, echtscheidingen en kindertal. (Uit ‘Grondbeginselen der sociologie’, studieniveau hbo/wo)

De uitkomsten van dat proces geeft getuigenis van dat proces of werkwijze. Met andere woorden: de werkwijze van de afgelopen tientallen jaren doet afbraak aan hetgeen daarvoor was opgebouwd. Op 16 oktober 2015 schreef ik Zijne Majesteit een eerste brief met betrekking tot ‘De Verwaarloosde Staat’. Vandaag 15 september 2017 heb ik een laatste brief opgesteld met betrekking tot de Sociale ‘Zekerheid’ en Armoede

“Alleen een Koning of Souverein die inziet hoe de armoede ontstaat is bij machte hier iets aan te doen!”  

Met betrekking tot de democratische rechtsstaat en de verdergaande ontwikke-lingen binnen Europa maar ook binnen ons Koninkrijk  is het van groot belang dat er openheid ontstaat over die zaken (processen) waarvan de uitkomsten al geruime tijd kenbaar zijn bij diverse partijen en organisaties maar die ‘angstvallig’ worden verzwegen.
Daarbij in acht genomen dat een gebrek aan zelfvertrouwen voor velen een reden is om de waarheid te verdraaien.

Ja, de waarheid ontbreekt er,
en wie van het boze wijkt,
stelt zich tot een roof;

– Jesaja 59

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Afpersing, verduistering en de barricades …

Al decennia worden fundamentele problemen niet (meer) opgelost! De kosten van de verzorgingsstaat (een andere typering voor de democratische rechtsstaat) worden steeds hoger! Hoe komt dit?

Wanneer wij naar het Gezag zouden gaan kijken als één rechtspersoon in plaats van een complex bouwwerk en de staat daarmee eenvoudig voorstellen dan wordt alles inzichtelijker en maakt veel duidelijk!

Het Gezag moet worden verdeeld, ten einde misbruik (ook de ‘dictatuur van een meerderheid’) en oneigenlijk gebruik tegen te gaan, echter het werkt in de praktijk als één ‘persoon’ die allerlei zaken in beheer heeft en die zich opzettelijk wederrechtelijk goed toe-eigent dat een ander toebehoort (verduistering).
Doorgaans stemt de burger in en dan is er geen sprake van verduistering maar van afpersing! Dezelfde praktijken bezigen justitie hetgeen zich onder andere in echtelijke scheidingen en letsel-schade tot uiting komt!

Strikt juridisch gezien maakt men correct gebruik van de voorzieningen, maar het druist in tegen de doelstellingen van de wetgever (misbruik en oneigenlijk gebruik). Legitieme middelen worden overmatig maar ook niet wetmatig te pas en te onpas (willekeur) toegepast en uitgeoefend.

“Juist door deze bijzondere functies worden aan het overheidshandelen specifieke kwaliteitseisen gesteld, die boven alles berusten op de gedachte dat gezag niet in handen van enkelen moet worden gelegd.”  –  Bron: ‘Staatkunde, Nederland in drievoud’.

“Rechtelijke controle, in het bijzonder op gezagsdragers, vormt de kern van het openbaar bestuur.”

Behoort het tot de taak van de rechter om de burger te beschermen, maar ook de democratie zelf, dan ligt hier een duidelijk probleem! Ten gevolge van het verval van de rechtsstaat is de burger ten prooi gevallen en aan de roof overgeleverd.

“Maar wacht u van de valse profeten, dewelke in schaapsklederen tot u komen, maar van binnen zijn zij grijpende wolven.”  –  Wanneer wij dit zo lezen dan is de kans groot dat wij in de richting van religie kijken, maar vergist u zich niet: ook een orgaan als Justitie maakt zich hieraan schuldig! De wetgever heeft haar die ruimte en die macht gegeven om naar gelang er te halen valt deze kans te benutten.

Niets vermoedende burgers geven gehoor aan deze praktijken en doen er zelfs aan mee. Hun onschuld wordt bedorven. Het is zo langzamerhand de gewoonte en werd tot nu toe door velen niet als schadelijk gezien met gevolg dat deze praktijken ook de ruimte kregen. Tijd om te ontwaken!

Indien ‘wij’ ‘onszelf met valse overleggingen bedriegen’ dan doen wij niet alleen onze naaste tekort maar ook geweld aan en  komen (uiteindelijk) ook zelf bedrogen uit. Helaas zie ik maar al te vaak hoe iemand zichzelf geweld aan doet maar dit op de naaste ‘verhaald’.

Ook de rechter blijft een mens! Ik loop dan ook tegen een muur …

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Economische Ontwikkelingen … een kijkje achter de schermen

Verzekeraars storten zich op blockchain. “Een groep van vijftien verzekeraars, waaronder Aegon en Achmea uit Nederland, gaat samenwerken om blockchain te kunnen inzetten voor herverzekeringsproducten. Ze denken al volgend jaar diensten te kunnen aanbieden met deze techniek, die vooral bekend is als het protocol achter de digitale munt bitcoin.”  –  Aldus het artikel in het FD.

In het boek ‘Staatkunde, Nederland in drievoud’ (tweede druk, 2002) lees ik dat “veel regelingen bereiken niet de mensen waarvoor ze zijn bedoeld en lossen fundamentele problemen niet (meer) op.”
Verder lees ik met betrekking tot de rechtsstaat het volgende:

“De rechtsstaat is een staat waarin de heerschappij van het recht wordt erkend. Dit betekent dat niemand zich aan het recht kan onttrekken, ook de overheid niet. De bedoeling hiervan is dat in het maatschappelijk verkeer onderling vertrouwen mogelijk wordt. Kern van het recht is dan het bestaan van algemeen verbindende regels, op basis waarvan een ieder gelijk wordt behandeld en individuele vrijheid wordt gegarandeerd. Door algemene rechtsregels vast te stellen wordt voorkomen dat burgers afhankelijk worden van willekeur.
Om deze regels te kunnen handhaven is de rol van de rechter van het grootste belang. Rechterlijke controle, in het bijzonder op gezagsdragers, vormt de kern van het openbaar bestuur. Dit betekent dat politieke controle en verantwoording wordt aangevuld met controle door en verantwoording aan daartoe specifiek in het leven geroepen organen. Het belang hiervan is dat naast politieke doelstellingen en belangen vanuit een andere invalshoek naar conflicten en belangen wordt gekeken, namelijk die van een algemeen gerespecteerde buitenstaander.
Door in het bijzonder aandacht te besteden aan de gelijke behandeling van gelijke gevallen en de bescherming van individuele vrijheid van de burgers wordt in de parlementaire democratie het scheppen van ruimte voor minderheden tegenover meerderheden de belangrijkste taak van de rechter. Die taak is belangrijk ter bescherming van de burgers, maar natuurlijk ook ter bescherming van de democratie zelf. Respect voor minderheden (voor hun recht op vereniging, vergadering, vrijheid van meningsuiting, et cetera) is essentieel om de mogelijkheid open te laten dat meerderheden tot minderheden worden (en vice versa). In een democratie kan niemand zich erop beroepen de waarheid in pacht te hebben of een superieure mening te verkondigen, ook al is dat de mening van een meerderheid. De rechter is van cruciaal belang om deze grondregel te beschermen.”

Fundamentele problemen! Verder wordt er in het boek vermeldt dat “Sommige burgers verstrekken valse gegevens om uitkeringen te verkrijgen waarop zij eigenlijk geen recht hebben (fraude). Sommige burgers maar ook sommige organisaties gebruiken voorzieningen die strikt juridisch gezien correct is, maar die indruist tegen de bedoelingen van de wetgever (misbruik en oneigenlijk gebruik).”
De Volksvertegenwoordiging, de regering, maar ook de rechterlijke macht zijn inzittenden van het Rijk en burgers, burgers die deel uitmaken van die organisatie. Diverse legitieme middelen die worden aangewend worden niet op wettig doch op onwettige wijze aangewend!
De structuurkenmerken voldoen niet aan die van een democratische rechtsstaat, althans niet op een wijze waarop het kan functioneren!

“De verzekeraars zien in de complexe techniek in de kern een papierloos administratief systeem waarmee fraude nagenoeg onmogelijk is.”  –  aldus het artikel in het FD. Zij spoeden zich …
Mogelijk is het systeem voor hun beter te beheersen, toch doet het inbreuk op de rechten van de mens maar daarnaast is er sprake van verduistering en afpersing.
De hele aanloop er naar toe is te vervatten in afpersing; list en bedrog …

Wet- en regelgeving maakt dat verduistering volkomen legaal is en oogt ‘wetmatig’ en toch is het aan te merken als niet wettig gebruik (misbruik en oneigenlijk gebruik).

Ik herhaal het commentaar van een hoogleraar uit mei 2016: “Alleen een Koning of Souverein die inziet hoe de armoede ontstaat is bij macht hier iets aan te doen.” 

Niet alleen Nederland, maar ook Europa loopt haar financiële afgrond tegemoet!

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Afpersing

Wanneer wij ‘het Rijk’ als één rechtspersoon zouden beschouwen en wij beschouwen de voorzieningen als machtsmiddelen dan is één daarvan: legitimatie …

Legitimatie kan bijvoorbeeld oneigenlijk gebruikt of misbruikt worden om zich goed of geld opzettelijk wederrechtelijk toe-te-eigenen dat aan een ander toebehoort welk goed men anders dan als gevolg van een misdrijf onder zich heeft. In dit geval spreekt men van verduistering!

Afpersing is een bijzondere vorm van diefstal met geweld en/of bedreigingen. Het onderscheid bestaat erin dat de dader van dit misdrijf de goederen niet wegneemt maar doet afgeven, als gevolg van geweld of bedreiging.
Strikt juridisch gezien wordt er vanuit justitie ‘correct’ gehandeld, toch handelt zij op een wijze die indruist tegen de doelstelling van de wetgever (misbruik en oneigenlijk gebruik).
Justitie maakt zich dan ook schuldig aan afpersing, iets waarin de rol van de rechter belangrijk is om in gelijke gevallen tot overeenkomstige gelijke behandeling te komen ter bescherming van de burger, maar ook van de democratie zelf! In dit laatste geval kan men zeker van een tekortkoming spreken, maar ook is ins sommige gevallen sprake van bewuste en moedwillige nalatigheid!

Ten gevolge van verduistering en in het bijzonder van afpersing krijgen steeds meer huishoudens met schulden te maken! Naast het gegeven dat gerechtsdeurwaarders en incassobureaus maar ook het landelijk incassobureau en andere instanties hiervan profiteren, worden er ook nog extra lasten opgelegd middels regelgeving en bestuur van het Rijk.

Uit een onderzoek van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, uitgevoerd door het CBS en Harvard University is gebleken dat 31% van de mensen met een uitkering psychische zorg ontvangt. Van de mensen die werken of naar school gaan, krijgt 10% psychische zorg. Uitkeringsgerechtigden nemen 58,2% van de totale kosten van de geestelijke zorg voor hun rekening.
Staatssecretaris Klijnsma stelt (naast de eerder genoemde kosten) voor de komende 2 jaar € 3,5 miljoen beschikbaar. Er wordt gesteld dat GGZ, gemeenten en UWV nauwer gaan samenwerken (met als doel) om dit percentage omlaag te brengen.

Ten gevolge van de verduistering en in het bijzonder de afpersing heb ik te maken met onderdrukking en rechtst-vervolgingen, ligt de netto-eis hoger dan mijn bruto-inkomen en ben ik uit noodzaak gedwongen om een ondersteuning vanuit het WMO te aanvaarden om nog enigszins te functioneren en er voor te zorgen dat het maatschappelijk verkeer enigszins betrouwbaar is, ook al ben ik dakloos geworden. – Mijn persoonlijke situatie is niet uniek en staat niet op zich. Velen echter zijn niet in staat om de problematiek te verwoorden, laat staan om de bron aan te duiden.

Alles opgeteld kost ‘ik’ de samenleving per maand meer dan € 1300 vanwege de regelgeving en het bestuur vanuit het Rijk en een gebrek (zelfs nalatigheid) van het gedecentraliseerd bestuur.

Leg mij eens uit waarom ik een ‘zelfredzaamheidsprogramma’ nodig heb? Ziet men de splinter in andermans oog, maar de balk in het eigen oog ziet men niet?
Ook in het bedrijfsleven heb ik dit soort investeringen gezien maar bleef men dweilen met de kraan open – ondermijnende praktijken …

Systeemkenmerken …    daarover later meer!

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Voorwoord

Ik heb deze week de aftrap gemaakt om een aantal Blogs te publiceren. Behalve dat ik het een en ander zal publiceren met betrekking tot de democratische rechsstaat waarbij sprake is van typerende systeemkenmerken, zal ik ook onderwerpen als Agile Management maar ook geestelijke gezondheid behandelen. Alles wat betrekking heeft op didactiek voor bestuur en politiek en leiderschap en in dit verband de Nederlandse staat.

Veel plezier met het lezen ervan.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail