Binnenlands Bestuur – Zelfstandige Analyse

In mijn berichtgeving aan het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam en aan minister Ollongren van Binnelands Bestuur en Koninkrijksrelaties van 16 april 2018 het volgende:

Geachte lezer,

Binnen de gemeente Rotterdam zijn een aantal interne conflicten het gevolg van nationale, universele en collectieve arrangementen waaronder die uit het Wmo. Doordat veel voorzieningen contra-productief zijn stijgen de kosten voor de verzorgingsstaat in sterkere mate (interne verliezen – vaak niet gespecificeerd op de balans). Overheidsfunctionarissen mogen of kunnen niet zelfstandig de essentiële vraagstukken analyseren, laat staan beantwoorden. Veel regelingen zijn als gevolg weinig doeltreffend en doelmatig. Op de lange termijn zeker van weinig effectief (niet duurzaam).

In de eerste eeuw A.D. merkte Paulus het volgende op: Die altijd leren maat nooit tot ‘kennis van de waarheid’ (ware kennis) komen. 

Begeleiding door functionarissen die in de ontwikkelingspsychologie een 17-jarige niet overstijgen (gemis aan levenservaring of cognitief tekort) zorgt voor stoornissen. Wie neemt de ander bij de hand en helpt hun op weg? Uit persoonlijk onderzoek dat is gestart na een schrijven aan Zijne Majesteit op 16 oktober 2015 blijkt dat veel overheidsfunctionarissen (ook volksvertegenwoordigers) niet zelfstandig de essentiële vraagstukken kunnen beantwoorden/analyseren. Er wordt geld uitgegeven aan nieuwe onderzoeken (ook in Europees verband) terwijl er voldoende kennis in het eigen land voorhanden is. Het blijkt dat men de eigen organisatie niet (voldoende) kent.

Ken uw organisatie!

Dat ik in de periode 2014 – 2015 bij Riwal Hoogwerkers B.V. de rollen min of meer wist om te draaien was aanleiding tot mijn ontslag. Ondanks tegenwerking en al worden mij struikelblokken voorgelegd, ik vervolg ‘mijn’ weg (unstoppable zoals de manager zei). Het is niet mijn toonbeeld van loyale samenwerking maar het gevolg van een ongebreideld nastreven van eigenbelang door verschillende actoren waardoor mij de toegang tot de pinkstergemeente werd ontzegd; een (vermeende) partner van mij scheidde; en dat ik ontslag kreeg. – Men leert zijn vrienden kennen …
Dit en ondermijning van Grondwet en bestuur heeft tot gevolg gehad dat ik met schulden te maken kreeg en 3 januari 2017 na tussenkomst van de rechter uit huis werd gezet. De rechter, zo blijkt, is hierin ook in gebreke (rechtsstaat)!

Maatregelen de verzorgingsstaat om te vormen hebben tot gevolg dat bestuur en Grondwet ondermijnd zijn. De voorzieningen die in de Grondwet van 1983 zijn opgenomen (sociale grondrechten) worden niet alleen door burgers en organisaties misbruikt, maar ook heeft justitie hierin een markt of marktaandeel gezien: Rechten worden verhandeld!
Ondanks regels die een uitwerking zijn van het eerste beginsel … (Belinfante en de Reede, 1991 – gezag) heeft het ministerie van Veiligheid en Justitie in de jaren negentig ‘de zaak’ anders bepaald! Het gezag wordt hun gegeven, ook laten andere gezaghebbers na verantwoording te nemen. Zo heeft ook de gemeente met de lokale bevolking weinig tot geen tegenwicht geboden en heeft het zich kunnen ontwikkelen tot wat het nu is geworden. De bevolking vindt het best, het voorziet in luxe (wat ze zich anders nooit hadden kunnen permitteren) en dan is misbruik en oneigenlijk gebruik juridisch niet onoverkoombaar

In mijn brief aan de GGZ leest u van ontwikkelingen binnen Douwe Egberts. Niet alleen zijn bedrijven als Fokker failliet gegaan, ook de Nederlandse samenleving kreunt en steunt …  (onder de lasten alsook gebrek aan kwalitatief goede zorg). Met de bevolking te ‘versterken’ en de lasten te verzwaren (lat alsmaar hoger leggen) is in het verleden een steeds groter wordende problematiek meerdere keren bedekt en daarmee ook verlegd. – fundamentele problemen worden niet (meer) opgelost

Het mag helder zijn dat wanneer wij niet vanuit de basis willen werken, wij in het naastgelegen zorg-moeras (blijven) verzinken! Denkt de overheid met onhaalbare kaarten de toekomst in te kunnen gaan? Ik hoef naar ik meen niet toe te lichten welke gevolgen dit heeft voor de trouwe volgelingen!

OTVEM, ‘de’ management praktijk: https://www.mt.nl/management/promotie-maken-is-oorlog-voeren/16541: “Van de Ven promoveerde op een onderzoek naar afgunst in organisaties.” De ander iets niet gunnen …   Dit heb ik gezien in het leger maar ook meegemaakt in de pinkstergemeente! Het komt in ‘ de beste families’  voor. Ook in het bedrijfsleven heb ik meegemaakt dat managers elkaar iets niet gunden (soms één, soms beide) en dat had gevolgen voor het functioneren van de individu, de afdelingen afzonderlijk en de organisatie in zijn geheel (waaronder de cliënt). “Van de Ven promoveerde op een onderzoek naar afgunst in organisaties.”
De ‘V’ in OTVEM (Opdracht, Terrein, Vijand, Eigen middelen, Mogelijkheden) staat niet alleen voor de visuele of vermeende vijand, maar ook voor de vijandigheden die van binnen zijn …

Ik sluit af met de woorden van een hoogleraar: “Alleen een koning of souverein die inziet hoe de armoede ontstaat is bij machte hier iets aan te doen.”

Ik ben (nog steeds) benieuwd naar de reactie van de Nederlandse overheid en of er de bereidwilligheid is van loyale samenwerking (het beginsel van). Kan ik op uw steun rekenen, of blijf ik werken vanuit een achtergestelde positie?

Met vriendelijke groet.

Einde bericht!

Hoogachtend, ~Sheepish (Looking) LION

Mentale Gezondheid

“Kortom, op termijn zouden ruimhartige verzorgingsstaten hun eigen economische basis ondermijnen.”

Wanneer het gaat om het functioneren van de staat, dan is één van de regels voor het functioneren dat de menswaardigheid voor iedere individu in de samenleving tot gelding komt. Echter, ‘wij’ moeten een carrière gaan maken om rijk te worden en op onze oude dag van alle luxe en gemakken te worden voorzien. In de praktijk blijkt het een ‘kwade droom’.

De huidige organisatiecultuur van de verzorgingsstaat heeft invloed op de ontwikkelingspsychologie – ook wel psychosociale ontwikkeling of levenslooppsychologie. De psychosociale ontwikkeling van het kind – het proces van socialisatie, waarbij een kind ingroeit in de sociale wereld en het kind zich conformeert naar de eisen van de samenleving – is als volgt: pa en ma weg; naar school ; studeren ; werken ; goed verzorgde oude dag …

Voor een deel zijn deze ontwikkelingen het gevolg van een ‘ongebreideld nastreven van eigenbelang door de diverse actoren’. – Het Sociaal Karakter ofwel de organisatiecultuur. Na de oorlog ontwikkelde zich een nieuwe ‘instituut’, dit als gevolg van in 1944 gemaakte overeenkomsten om Europa weer op te bouwen. Was er in het begin weinig waardering voor bepaalde ontwikkelingen, later ontwikkelde zich een brede mentaliteitsverandering in de burgerij van de verzorgingsstaat, zoals een toenemende waardering van de door de verzorgingsstaat geboden voorzieningen. Omdat de nadelen of ‘schadelijke gevolgen’ pas op termijn zichtbaar worden, waren deze al snel vergeten. De mens volgt zijn begeerlijkheden na.

Al wordt door het aannemen van de Mammoetwet in 1968 een bepaalde tendens bevestigd, het is in de jaren tachtig dat verzekeraars in geval van letselschade goed uitkeren. Justitie krijgt het voor elkaar dat een ‘slachtoffer’ zich luxe kan permitteren. Hiermee stijgen de kosten van de verzorgingsstaat en ontstaat een schuldenindustrie. Niet alleen is er sprake van een schuldenindustrie, maar ook van een ‘vechtcultuur’. Het ministerie van Veiligheid en Justitie gaat ook een eigen weg, en de kwaliteit van de democratische rechtsstaat gaat achteruit. Maatregelen om de verzorgingsstaat om te vormen zijn strijdig met de eisen die gelden wil de democratische rechtsstaat ‘evenwichtig’ functioneren.

De familie als ‘pilaar’ van de samenleving en naastenzorg (een aantal kwaliteiten) gaan verloren. Familieleden hebben het te druk, ook zijn zij veel meer verspreid of werken verder van huis. Hetzelfde geldt voor de buren (als we die nog kennen).
NAASTENZORG wordt vervangen door ‘professionele zorg’. Maar wat heeft dit voor effect op de ontwikkelingspsychologie? Wat heet ‘sociale zekerheid’. Het hele zorgstelsel is anders dan dat ik deze (bijna) 50 jaar geleden kende. Ook dat kent gebreken als gevolg van menselijk falen, druk uit de samenleving, levensverwachtingen, maar ook de psychosociale belasting.

Een ondermijnde economische situatie had gevolgen voor het familiebedrijf. Pa was er maar druk mee. Het leven, ook zijn vroege overlijden, had een neerslag op de meeste van de overige gezinsleden.
“Al in 1893 liet Durkheim zien hoezeer zelfs een hoogstpersoonlijke beslissing als zelfdoding mede bepaald wordt door bepaalde structuurkenmerken, zoals de economische situatie of het gebrek aan politieke stabiliteit. Hetzelfde blijkt ook te gelden voor onder andere partnerkeuze, echtscheidingen en kindertal. Dergelijke invloeden bracht iemand eens tot de (paradoxale) uitspraak dat de maatschappij niet bestaat maar wel invloed uitoefent. En hetzelfde geld voor het in dit deel besproken onderwerp cultuur.” – Bron: Grondbeginselen der Sociologie.

Net zoals de Bijbel door verschillende ‘instituten’ anders wordt uitgelegd, deels door een gebrek aan relevante levenservaring, gebeurd dit ook in de geestelijke gezondheidszorg. Behalve een verschil in uitleg, gebeurt het ook dat de ‘behandelaar’ zo getraind is de gebreken van de ander in kaart te brengen, dat deze zijn/haar fouten niet inziet (of niet de ruimte heeft deze te corrigeren). Iemand met weinig ZELFKENNIS maakt volgens psychologische inzichten vaak gebruik van projectie om eigenschappen, met name gebreken, bij anderen aan de kaak te stellen die hij zelf heeft zonder dat hij zich daar bewust van is. Daarbij worden ‘wij’ geleefd en consumeert het leven ons.

Een ander verschijnsel of gedragsstoornis is dat iemand die mentaal uitgeput is na een stressvolle of anderszins ingrijpende gebeurtenis in ‘een hokje’ wordt geplaatst: sociale isolatie. Terwijl, wanneer men als grote broer of zus terzijde staat en net even dat handje geeft zodat ze weer overeind kunnen komen (uit eigen kracht), en helpen de aansluiting weer op te pakken, dan vindt als gevolg van dat proces herstel plaats (innerlijke ontferming).
Echter, de geldzucht of een cultuur waar de naaste weinig of niets gegund wordt (anders dan dat rechten en zorg (af)gekocht worden), de brede mentaliteitsverandering of gedragsverandering – de werking die vanuit het huidige systeem uitgaat en waaraan ‘wij’ geconformeerd zijn – is een ‘boosdoener’. De burger die even uit die draaimolen is gestapt kan het rappe tempo niet bijbenen en weer opstappen (als je dat al zou willen).

De problemen bestaan al langer, maar zijn in de laatste 10 jaar in toenemende mate zichtbaar geworden. Na de crisis van 2008/2010 heeft men de gevolgen weer kunnen onderdrukken, en in 2012 leek het dan ook weer goed te gaan: de fundamentele problematiek wordt echter niet opgelost en dus versterken de ontwikkelingen zich. Er zal toch een andere richting moeten worden gekozen, willen wij na 20 jaar en langer in hetzelfde cirkeltje rond te zijn gegaan dezelfde resultaten (maar dan erger) blijven ervaren.

Het leven kent zijn ups en downs, maar het (a)sociale-karakter van de huidige institutie is wel aan innovatie toe. Dat er een grootschalig Europees onderzoek nodig zou zijn (jonge mantelzorgers in beeld), getuigt van een tekort aan kennis bij de 50-plussers die al jaren in de geestelijke zorg actief zijn: Mentale Retardatie of geestelijke achterstand van een generatie komt in de geschiedenis van de mensheid vaker en hangt samen met politieke en economische omstandigheden. Er is overigens genoeg kennis in eigen (Nederlands) huis!

Hoogachtend, ~Sheepish (Looking) LION