‘De Bom Barst’


In mijn E-Mail aan burgemeester
A. Aboutaleb, burgemeester te Rotterdam, het volgende:

Geachte burgemeester, beste lezer,

Niet dat ik een bom plaats of dit voornemens ben, maar de toekomst van de samenleving of althans leden daarvan in gevaar brengen met gevolg dat ook jongeren de hoogstpersoonlijke keuze maken van zelfdoding, dit vraagt om ingrijpen.

Niet alleen ik, maar veel burgers zitten ‘vast’ en dankzij een cognitief tekort van de beoordelaar(s) komt men tot verkeerde diagnoses en een onjuiste behandeling/bejegening (relatie staat en samenleving). Hoe de gemeente zich gedraagt en welke houding zij aanneemt, blijft niet zonder gevolgen.

Men is op zoek naar allerlei soorten personeel binnen de gemeente Rotterdam, maar of er iemand tussen zit die de essentiële vraagstukken en zelfstandig en objectief kan analyseren, dat betwijfel ik! Inmiddels is er ook een brief onderweg richting de SKGZ (geschillencommissie zorgverzekeraars). De eigen bijdrage die mij ten laste wordt gelegd omdat ik vanuit de gemeente door de maatschappelijke dienstverlener naar de GGZ begeleidt moet worden en waaraan ik mijn medewerking moet verlenen wordt door mij niet betaald. Gezien het feit dat er sprake is van cognitieve tekorten aan de zijde van de dienstverleners en zorgaanbieders (waaronder ook de psychiater) moet geconcludeerd worden dat de organisatie niet voldoet aan de eisen die gelet op haar functie gesteld moeten worden. Het voldoet niet aan de kwaliteit en daarmee gaat er vanuit de organisatie een dreiging uit als het gaat om de toekomst van het individu, maar ook voor de samenleving en de staat.

Na meer dan twee jaar is de maat vol! Niet alleen worden lasten opgelegd waaraan de burger niet kan voldoen, ook is een schuldenindustrie ontstaan waarvan de ontwikkelingen zich versterken! Hoe bestaat het dat er nu onderzoeken zijn of worden gestart terwijl er in de afgelopen tien jaar (maar ook langer) inzichten hadden kunnen verworven? Ook deze geldstroom heeft invloed op het bestuur. Daarbij, maatregelen als deze kunnen voor ondermijnend worden gehouden.

Maatregelen die de Grondwet en bestuur ondermijnen … zijn strafbaar! Men kan hiervoor vervolgd worden.

Ik verwacht weldra een antwoord!

Hoogachtend,

Lambert Speelman

Met als bijlage: ‘De Bom Barst’

Zorgverzekeraars:

‘Slechts twee hoofdlijnenakkoorden nodig’

‘Wat ons betreft, hoeven er alleen voor de medisch specialistische zorg en de wijkverpleging hoofdlijnenakkoorden te worden afgesloten.’

Allemaal mooi … ? Lees het artikel op Zorgvisie.NL

Uit studie blijkt dat de Nederlandse verzorgingsstaat een probleem heeft met ‘gemeenschapstrouw‘. Dit komt mede voort uit de sociale en opvoedkundige ontwikkelingen binnen de organisatie. De ‘werking’ van maatregelen die de doelstellingen van deze verdragen in gevaar kunnen brengen.

Het beginsel van loyale samenwerking ‘werkt’ ook tussen de lidstaten onderling, tussen de instellingen en de lidstaten en tussen de instellingen onderling. Zo is mij bekend dat ook binnen de diverse ministeries een aantal beginselen niet bekend zijn en dat er vanuit de ministeries maatregelen zijn getroffen die de kwaliteit van de democratische rechtsstaat doen afnemen. Bepaalde maatregelen zijn in de jaren negentig al van kracht geworden.

Hebben nieuwe akkoorden zin, ofwel zijn zij doeltreffend als de fundamentele problematiek niet wordt opgelost? Zijn het geen kosten op het sterfhuis? Veel instellingen zien kans deze ‘zwakke positie’ van de volksvertegenwoordiger te benutten om de winsten te vergroten. Uit ervaring weet ik dat bepaalde contracten de uitvoerende extra belemmeren de daadwerkelijke inspanning te kunnen leveren.

Wat maakt het verschil tussen twee of vijf? Ten eerste, om misbruik (ook een ‘dictatuur van de meerderheid’) en oneigenlijk gebruik te voorkomen dient het gezag te worden verdeeld. Dit is mede van belang zodat controle kan worden uitgeoefend maar ook kan het niet zonder dat er verantwoording moet worden afgelegd.
Ten tweede: Onderlinge competitie kan de kwaliteit bevorderen!