De Terreur

(1793-1794) Periode van schrikbewind in de Franse Revolutie waarin Robespierre leiding gaf aan het Comité de Salut Public (Comité voor Openbaar Welzijn). Tijdens de Terreur werden naar schatting 35.000 personen geëxecuteerd, de persoonlijke vrijheden beknot en de vrijheid van drukpers grotendeels opgeheven.

De Terreur (Frans: la Terreur, letterlijk vertaald “Schrikbewind”, met een hoofdletter), is een concept dat door historici gebruikt wordt om twee periodes in de Franse Revolutie aan te duiden waarin Frankrijk werd geregeerd door een uitzonderlijke uitvoerende macht die berustte op kracht, illegaliteit en repressie.

Is er in Nederland sprake van het ‘beknotten van persoonlijke vrijheden’ dan wel een uitvoerende macht die berust op kracht? Om dit te toetsen neem ik bijvoorbeeld het studieboek Staatkunde, Nederland in drievoud ter hand. In dit studieboek uit de serie nieuwe didactiek voor bestuur en politiek wordt in § 9.6 (Versobering) gesproken van ‘maatregelen om de verzorgingsstaat om te vormen’. Eén van de maatregelen is als volgt: ‘Het terugdringen van de discretionaire ruimte (beslissingsvrijheid) in het uitvoeringsproces door aanscherping van wet- en regelgeving, het benadrukken van plichten van burgers en de verdere bureaucratisering van de uitvoering van beleid.’

Wordt de burger niet beknot? In één van de documenten van de advocaat van de tegenpartij omtrent de ontwikkelingen in de echtelijke scheiding stond vermeldt dat ik niet in persoon mocht verschijnen, maar mij moest laten vertegenwoordigen door een daartoe bevoegd persoon. Ook hieruit blijkt ook dat de man al geen gezag meer heeft. Dit is in strijd met de regels op basis waarvan de democratische rechtsstaat functioneert – gezagsuitoefening.
Strikt juridisch gezien oogt het allemaal correct, maar het druist in tegen de doelstelling van de wetgever (misbruik en oneigenlijk gebruik). Toetst men aan de hand van andere criteria als ‘gemeenschapstrouw’ en ‘gelijkwaardigheidsbeginsel’ dan is er toch ook sprake van ‘illegaliteit’.

Blijft over repressie. Ondanks mooie woorden en de ‘prachtige’ vooruitzichten die ons op Prinsjesdag 2017 ons en Zijne Majesteit zijn voorgehouden, blijkt uit recent onderzoek dat in 8 jaar tijd het aantal dat onder bewindvoering is gesteld vanwege problematische schulden is verdubbeld. Ook zijn er meer jongeren thuis- en dakloos geraakt ofwel ‘ontheemd’. Volgens een schrijven van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid zouden 1 op de 10 huishoudens te maken hebben met problematische schulden. Voor een groot aantal neemt de dreiging om ook met problematische schulden te maken te krijgen toe. De gemeente wordt voor verantwoordelijk gehouden.

Bewindvoering is een groeiende markt en de schuldenindustrie is blijkbaar gegroeid. Ik heb 15 mei 2018 dan ook een brief ‘Barabbas_15.05.2018‘ gestuurd naar mevrouw Van Toorenburg (CDA).

Om de woorden van een Rotterdamse Wijkagent te gebruiken: “Te triest voor woorden deze zaak! Deze geweten- en normenloze verdachten MOETEN gepakt worden.” Hij gebruikte dit in de situatie omtrent een woningoverval. Maar wordt ook de burger niet via de juridische weg ‘overvallen’ en berooft? Ontheemd?

Op 3 januari 2017 werd ik door een gerechtelijke incasso uit huis geplaatst nadat aan alle kanten geen betaalbare oplossingen werden geboden. Het totale netwerk dat tot het gezag behoort en dat de menswaardigheid voor iedere individu in de samenleving tot gelding moet laten komen laat na deze taak te vervullen. De politie begeleid zulke lieden. Wat wordt hier gehandhaafd? De naaste wordt onrecht aangedaan – geheel volgens het boekje.

Hoogachtend, ~Sheepish (Looking) LION