Ballingschap

‘Koninkrijk en Ballingschap’

“Dienstverleners die mensen die aangewezen zijn op de Wet maatschappelijke ondersteuning, door democratisch verworven macht (publiekelijk) in te zetten om de maatschappelijke en politieke positie van en juridische garanties voor sociaaleconomisch kwetsbare groepen te beperken, waarbij sprake is van (gevaar van) wederrechtelijke vrijheidsberoving of (dreiging van) mensenhandel, enzovoort, dienen te worden bestraft!”

Geachte lezer,
In 2006 spreekt In’t Veld van ondermijnende zelfs staatsgevaarlijke activiteiten, daarbij is het maatschappelijk belang in het geding. Het ‘bestrijden van de gevolgen’ of ‘blussen van branden’ kost mensen en (financiële) middelen. Vaak ten koste van preventie of inzet van middelen die bijdragen aan preventie. Dit komt omdat wij ‘ongewenste effecten’ liever niet zien! –  menselijke reactie …

Beleid en handelen – het aansturen van mensen, middelen en processen – brengt de kwaliteit van organisatieleven omlaag en leidt af van doelen. Het evenwicht is (ernstig) verstoord en dusdanig dat dit het Rijk en zelfs de Unie ten val kan brengen, met alle gevolgen van dien. 
Bekend is dat delict (menselijke misdraging) en dader(s) moeilijk te identificeren zijn, evenals de handlangers die vaak buiten beeld blijven maar vaak meer invloed hebben dan wij onszelf doen realiseren. Kortom: mensen, beroepskrachten, dienen op hun gedrag te worden aangesproken, gecorrigeerd en zo nodig te worden bestraft.

Ook narcisme komt voor met eigenschappen als dominantie, arrogantie en een egoïstische nastreving van plezier. Daar lopen ook mensen die zijn aangewezen op Wmo of Jeugdzorg tegenaan. Deze bestuurders en leidinggevenden geven dan ook een slechte uitoefening van het beroep als social worker. Maar dan moet je wel een voorbeeld of ‘ijking’ hebben om dit vast te stellen of hun te identificeren! 
Menigeen reageert op een repressieve manier of is als conformer op zoek naar een ‘hulpsergeant’. Meestal doet de conformer dit vanuit bepaalde onvervulde behoeftes, een zekere mate van onvolwassenheid en een zwakke persoonlijkheid. In de situatie bij het Dienstencentrum zien wij het ontbreken van actief leiderschap of bestuur dat het niet wil begrijpen!

Hoe creëer je in deze situatie een  lerende organisatie wanneer het management op de rem staat en elke vorm van verandering of kwaliteitsontwikkeling tegenstaat?

Van belang om  Kwaliteitsbeleid in de Wmo en  Versterking van de rechtsstaat te bevorderen om deze  ondermijnende praktijk te onderzoeken om verandering aan te kunnen brengen in deze  handelingstendenties die mens en organisatie ten gronde richten. Ook op statelijk niveau moet dat inzicht of besef groeien willen wij de organisatie van boven naar beneden ‘oliën’. Het loopt duidelijk niet (meer) gesmeerd.

Zeker nu, met de huidige ‘uitbraak’ van een toename van sociaaleconomische ongelijkheid, zoals onze voorouders een eeuw geleden ook mogen hebben ervaren, en waarbij ‘een oorlog’ of ‘conflict’ uitbreekt, een problematische situatie die leidt tot een riskant krachtenveld. Dit wordt veroorzaakt daar niet alles doch veel zal veranderen. De ‘staat’ van morgen is niet de ‘samenleving’ van gister.

Dit geeft ook het belang aan van  ‘omzetting van richtlijn’ waarbij  ‘nationale wetgeving buiten toepassing te laten’, hetgeen ook voor gezagsdragers om aanpassingsvermogen vraagt. Meer dan ooit ligt de rechtsstaat onder vuur en is het versterken ervan een lastige en soms ook pijnlijke kwestie. 
Misstanden – lees: rechtsstatelijkheid – zijn amper of niet bespreekbaar, zoals met het Ontmoeting / Speelman-arrest (C/10/589214/KG ZA 20/8) tot uitdrukking komt. Ook rechters zijn niet (voldoende) ingesteld of voorbereid op veranderingen of ontwikkelingen, vaak niet onafhankelijk (genoeg), laat staan zelfstandig.

Rechtspraak?

Ook bij de Rechtbank Rotterdam geldt: een ‘slecht’ voorbeeld doet volgen. Immers, in een andere situatie of op een ander speelveld of rechtsgebied is het niet per definitie ‘slecht’ of ‘fout’, maar wel binnen de  nieuwe situatie zoals  de veranderende staat
Staat en samenleving zijn aan (sterke) veranderingen en schommelingen onderhevig en ‘conventionele methoden’ werken niet (meer).

De Adviesraad Internationale Vraagstukken (AIV) gaf in 2014 te kennen: “Rechtsgangen, klachtprocedures en andere vormen van toezicht zijn niet voldoende.” Kortom: Alle processen – lees: de werkzaamheden die medewerkers uitvoeren – en die afhankelijk zijn van elkaar leiden niet meer tot één gemeenschappelijk eindproduct of dienst daar goede samenwerking door de bedrijfsleiding wordt bemoeilijkt, gefrustreerd of zelfs gehinderd.
Steeds meer burgers hebben daardoor de aansluiting verloren, gaan deze verliezen of ervaren de rechtsstaat niet meer als ‘veilig’ en ook kan van ‘inclusie’ niet meer worden gesproken.

Daklozen bijvoorbeeld, veelal buiten hun ‘schuld’, leven in ballingschap!

Met het Ontmoeting / Speelman-arrest (C/10/589214/KG ZA 20/8) en wat eraan voorafging, sinds het Langerak / Speelman-arrest (zaak C/10/462252 / FA RK 14-8814 en C/10/481492 / HA ZA 15-790) en waardoor sprake is van een geheel ‘nieuw’ speelveld zijn lessen te leren en kan een voorbereiding zijn voor wat ons (binnenkort) mogelijk te wachten staat. Dit ga ik nog verder uitwerken.