Intensivering van Overheidsbemoeienis

Inleiding:

 [ … ]

 Het staatsrecht in ruime zin betreft de organisatie van de overheid, de bevoegdheden van de verschillende overheidsorganen en de relatie overheid – burgers. Dit ruime staatsrechtbegrip omvat het staatsrecht in enge zin, ook wel aangeduid als het constitutionele recht omdat dit de constitutie dat wil zeggen de inrichting van de staat regelt (al gebruikt men de term constitutie ook wel voor de Grondwet), en bovendien het bestuursrecht.
 Bestuursrecht ziet op de rechtsnormen betreffende het bestuur dat de overheid uitoefent in de samenleving, de relatie bestuur – burger, alsmede de beschermingsmogelijkheden voor de burgers tegen onjuist geachte bestuurshandelingen.

 De opkomst van het bestuursrecht is een gevolg van de grote uitbreiding en intensivering die de overheidsbemoeienis met de maatschappij sinds het einde van de 19e eeuw heeft ondergaan. De burger ziet zich geconfronteerd met een toenemend aantal regels en is veelal afhankelijk van een specifiek voor hem genomen besluit, als een vergunning.

[ … ]   Bron: Inleiding tot het staatsrecht en het bestuursrecht

Hoe is het ruim 100 jaar later gesteld met die bescherming, maar ook met de intensivering die de overheidsbemoeienis met de maatschappij ook vanaf de dag van mijn geboorte ondergaat. Ik zie mij steeds vaker geconfronteerd met een toenemend aantal eisen (plichten), maar wordt gehinderd door een genomen besluit (geen vergunning, geen toegang tot het recht).

Op www.brainwash.nl (podium voor verrassende ideeën) lees ik van doorgeschoten bureaucratie leidt tot willekeur‘. Bij het lezen van dit verhaal kan men bedenken of hier sprake is van ontwikkelingen die een Totalitair Regiem als gevolg gaan hebben. Berust de uitvoerende macht niet op kracht en repressie? Aanleiding van dit schrijven is een bericht waarin ik leest dat er gesteld wordt dat de bemoeienis van de overheid in de controle op adopties de laatste jaren groter is geworden.

Wat houdt dan de bemoeienis van de overheid in de controle in? In een bericht op www.rijnmond.nl/nieuws lees ik bijvoorbeeld: “Burgemeester Reinie Melissant van Gorinchem stelt echter dat uit veiligheidsprofielen van de hulpdiensten blijkt dat urban een lastig genre is.”
 Met andere woorden, de burgemeester trekt niet aan de touwtjes, maar haar beeld en mening worden gevormd door ‘hulpdiensten’. Is zij de enige die het moet hebben van ‘hulpdiensten’, of heeft de rechter al een aantal gemeenten gecorrigeerd? 
 Onlangs deden verschillende rechters uitspraken over de uitvoering van gemeentelijke zorg via de Wmo. De betrokken gemeenten schieten tekort als het gaat over het keukentafelgesprek, het aanbod van begeleiding en het afgeven van een zorgvuldige beschikking. Het gaat hierbij om drie Wmo-uitspraken, door de rechtbank Den Haag (tegen de gemeente Wassenaar), rechtbank Limburg (tegen de gemeente Maastricht) en de Centrale Raad van Beroep (tegen de gemeente Eindhoven).

 De uitspraken vindt u op iederin.nl.

In het kort kan gezegd worden dat het aan kwaliteit en professionaliteit ontbreekt, maar ook is er het gevaar van doorgeschoten bureaucratisering. De vader (ouder) die niet zelfstandig en onafhankelijk over het geld kan beschikken. De rechtbank Maastricht benadrukt dat het mensen vrij staat om het persoonsgebonden budget (pgb) naar eigen keuze in te vullen – zolang het maar wordt besteed aan het doel waarvoor het pgb is verstrekt. In het verhaal op brainwash.nl gaat het echter om bijzondere bijstand en daar ziet de gemeente dan niet wat de noodzaak (behoefte) is, maar kortzichtig als zij is spreekt zij van fraude. Hoe kortzichtig is dan de overheid die niet zelfstandig kan nadenken, de geest van de wet niet verstaat, maar handelt naar de letter. Een gezonde kijk, visie, ontbreekt! Dan hebben zij het verstandelijk vermogen van een 12 jarige niet, ook niet het cognitief vermogen om zelfstandig de essentiële vraagstukken kunnen analyseren, op basis waarvan iemand de basisschool kan verlaten en doorgaat naar het voortgezet onderwijs.

Bij de overheid, de gemeentelijke instellingen, op verschillende bestuurslagen, is toch zeker sprake van een ontwikkelingsprobleem (achterstand). Daarnaast merk ik op dat de overheid de verantwoordelijkheid voor de bescherming van een minimaal niveau van menswaardigheid toebedeeld krijgt (Staatkunde, Nederland in drievoud). Aan de Grondwettelijke taak weet zij blijkbaar (nog) niet hoe zij deze behoort in te vullen. Ook bij de ambtelijke organisaties rondom de Tweede Kamer evenals de ministers en staatssecretarissen valt deze tekortkoming te bespeuren.

  Het voldoet aan de bureaucratie en is juridisch houdbaar? Het is echter weinig doelmatig en doeltreffend en diverse maatregelen die worden genomen ondermijnen Grondwet en bestuur, werken dus averechts.

Hoogachtend, ~Sheepish (Looking) LION


Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail